as cifras son espeluznantes.

a nivel global, só un 57 % das persoas entrevistadas rexeita a tortura nestes casos.

as nosas sociedades occidentais vertébranse arredor de principios moitas veces discutíbeis. mesmamente este da “democracia” podería poñerse en cuestión se maiorías como esta nos levan a autorizar a tortura con fins policiais.

ou a “democracia representativa” se permite que institucións como o parlamento europeo aproben directivas como a recente de ampliación do prazo de retención de inmigrantes sen papeis (pensádeo un pouco: trátase de que se pode ter até 6 meses retida a unha persoa sen proceso xudicial só porque non ten papeis!) ou a ampliación da xornada laboral a 65 horas semanais.

encántanos xulgar os demais, os que non entendemos, e deberiamos pararnos un pouco a mirar o que estamos facendo coa nosa propia sociedade.

chuzame

«o solsticio en bos aires ten a súa complexidade multicultural.

»hoxendía, na cidade non sobrevive ningunha festa popular que eu saiba para celebrar o solsticio esquizofrénico.

»porque ha de terse en conta que as festas que levou a tradición europea coinciden en bos aires co solsticio de inverno (ou sexa, pouco que celebrar)!

»as fogueiras de san xoán celebráronse nalgunha época na cidade porque hai tangos e poemas que falan dela.

»por exemplo: este poema de borges.

»hai outro de raúl gonzález tuñón titulado “La fogata de San Juan” do que só atopei para linkar este post no que se cita unha das súas estrofas. E mais hai referencias á noite de san xoán noutros poemas seus.

»no meu bairro, cando eu era pequeno, sobrevivía a tradición das fogueiras nesas datas, pero como era bairro de inmigrantes italianos, eran fogueiras de san pedro e san paulo. xa non asabamos nada nelas pero lembro que na nosa “cuadra” (ver aquí a oitava acepción) a fogueira faciámola os nenos diante da casa dunha veciña que sempre se queixaba de que lle emporcabamos todo o patio.»

chuzame

pero eu son vaca de palleiro e non saio nos catálogos da xunta.

ou, cando menos, non saio neses

chuzame

Si vuelvo alguna vez
será por el canto de los pájaros.

No por los árboles que han de partir conmigo
o irán después a visitarme en el otoño,
ni por los ríos que, bajo tierra,
siguen hablándonos con sus voces más nítidas.

Si al fin regreso corpóreo o incorpóreo,
levitando en mi mismo,
aunque ya nada logre oír desde la ausencia,
sé que mi voz se hallará al lado de sus coros
y volveré, si he de volver, por ellos;

lo que fue vida en mí no cesará de celebrarse,
habitaré el más inocente de sus cantos.

Eugenio Montejo

chuzame

- que o futuro do libro estea nos formatos dixitais non quere dicir que o presente do libro estea nos formatos dixitais.

- o que está a adiar a morte do libro é o soporte de lectura. para moita xente segue a ser moi incómodo ler no ordenador, nin mesmo os portátiles son axeitados para ler en todas partes. os pda’s aínda son trebellos ao alcance de poucos petos e a súa pantalla non é tampouco demasiado cómoda (sen contar o problema da duración das baterías e outros).

- hoxe en día a discusión sobre a relación entre o libro en papel e a internet anda por volta das posibilidades da rede como “ferramenta para aumentar en tempo e profundidade os procesos lectores textuais” (vid. e vid.). a optimización dos soportes e a súa popularización (causa e consecuencia do descenso do seu prezo) farán que este estadio actual sexa superado.

- pero que o libro en papel aínda sexa un soporte vixente, non quere dicir que a súa morte non estea xa escrita.

- non coñezo as estatísticas pero a miña experiencia persoal faime pensar que os números aos que se refire juan varela no seu artigo antes referenciado probabelmente varíen de modo notábel se o soporte de lectura é máis cómodo (falando en cartos, que a xente é capaz de ler concentradamente textos maiores nun pda que nun pc).

- tampouco estou entrando a valor aquí se mola ou non mola o libro impreso. esa é outra discusión. nin mesmo estou a dicir eu se eu persoalmente prefiro unha cousa ou a outra.

- en todo caso, mentres o sistema literario e as súas institucións canonizadoras sigan debatindo sobre a relevancia do libro electrónico, os autores que recoñecen a existencia do tal sistema e a súa influencia no éxito ou no fracaso do libro (quer dicir: en que o libro teña ou non teña lectores) seguirán preferindo o papel, ou sexa, a vía que o sistema non cuestiona.

- e tampouco non quere dicir que ohqtomr non sexa un ser intrinsecamente contraditorio.

- e tampouco non quere dicir que as declaracións antes referidas sexan necesariamente un exemplo de contradición.

chuzame

- el país
- vieiros
- la voz
- el correo gallego
- galicia hoxe
- la opinión
- a nosa terra
- praza das letras
- xornal.com
- culturagalega.org
- galiciae
- asociación de editores
- concello de fene
- radio fusión

chuzame

chove.

participantes: unha parella cincuentona coa súa filla próxima a deixar de ser teenager. galegos dalgún remoto lugar do país no que aínda se fala galego cos fillos. os tres fálano naturalmente entre si e co resto dos visitantes que veñen sendo, ohqtomr e a súa pequena acompañante de catro aniños (o resto da familia quedou na casa por febre provocada por dentición algo tardía + tempo inclemente).

a guía desenvolve o seu traballo en galego.

a pouco de comezar podemos pechar os paraugas. algo despois mesmo apetece quitar os impermeábeis (consecuencias do paseo costa arriba). a peque, claro, é a primeira.

rematado o roteiro, achegámonos ao caseto que teñen alí para encher unha enquisa sobre a satisfacción da visita. como é opcional, decidimos encher entre todos os catro adultos presentes unha soa versión da folla.

a folla está redactada en galego. toma o bolibic a filla da parella antes mencionada.

a conversa sobre a escolla das respostas desenvólvese en galego.

a primeira parte do cuestionario consiste en valorar a calidade da guía marcando cun X nunhas columnas con puntuación. poñémoslle a case todo a nota máxima porque a rapaza meréceo.

mentres todo isto sucede, desenvólvese en humidtown unha manifestación bastante numerosa en defensa da lingua.

a vida parece sorrir.

a segunda parte do cuestionario require redacción.

-como coñeceu esta actividade? -le a rapaza en alto

-chamando ao 010 -contesta ohqtomr

“llamando al 010″ escribe ela.

non podía ser todo tan bonito.

chuzame

eu tento eludir as xeralizacións e mais rexeito o uso de xentilicios para adxectivación pexorativa. pero denuncias como estas parécenme signos de… falta de humor? complexo?

non se contan acaso aquí chistes de arxentinos? e de portugueses?

o mesmo autor do libro agora denunciado ten tamén publicado estoutro título:

o 90% dos chistes de galegos que oín en buenos aires volvín oílos en caracas con protagonistas colombianos e nos programas de humor da tele española con protagonistas de lepe.

penso que os estereotipos se cambian andando. e que o único que conseguen os denunciantes é dar maior publicidade ao libro.

por certo, unha google-curiosidade. se fas unha procura de “chistes de argentinos”, ao pé sae esta acaída suxestión de procuras relacionadas:

se fas unha procura de chistes de gallegos, a suxestión é estoutra:

chuzame

e, por supusto, liniers:

chuzame