o ollo da vaca

faime pensar nenodanorita outra vez no famoso tema da cidade da cultura. non llo teremos en conta.

un dos maiores éxitos dos últimos gobernos da dereita autoritaria foi a súa capacidade para instituír verdades irrefutábeis. todo un entramado mediático (e mediocre) serve de eco a esas verdades que os novos gobernantes asumen con naturalidade como propias.

para mostra, dous botóns (e descúlpeseme que pareza que os comparo):

1) batasuna é unha organización terrorista coa que non se pode dialogar porque se vulnerarían os dereitos das vítimas do terrorismo. (mesmo o boletín oficial do estado faise eco ás veces desta postura autoritaria e trasnoitada.)

2) as obras da cidade da cultura deben rematarse porque sería unha pataleta infantil que se anulase unha obra por ser idea de adversarios políticos.

o goberno socialista de madrid asume con naturalidade a antidemocrática lei de partidos.

o bipartito galego faise cargo do monstro, faise cargo da inevitabilidade da obra comprometida.

o autoritarismo da dereita creou un monstro baldeiro, fiel reflexo do que sempre foi a súa política cultural: moita bomba de palenque para anunciar concertos de ana kiro e luares de maría del monte.

o goberno actual tenta encher de contidos o monstro, fala de avaliar a viabilidade económica do proxecto, de ligar o monstro a un proxecto cultural de país.

a realidade é que durante moitas lexislaturas o monstro ocuparáse de engulir a parte do león do orzamento de cultura de galiza.

e unha vez rematado, o seu mantenemento ocuparase de engulir a parte do león do orzamento de cultura de galiza.

como se o sistema cultural galego non tivese sitios mellores nos que investir millóns e millóns de euros.

como se o país non tivese necesidades reais nas que investir millóns e millóns de euros.

a imaxe que debuxa nenodanorita do paisano na tele con toda a dentadura podre é rotunda e incuestionábel.

orixinario dun país no que cada novo goberno abandonaba sistematicamente as obras iniciadas polo inimigo anterior, defendín ao principio a idea de que non se debía abandonar o proxecto da cidade da cultura.

antes de empezar a escribir este post xa levaba un tempo reconsiderando esa postura.

agora que remato de escribilo creo que xa non teño dúbida.

cómpre abandonar a cidade da cultura. malo foi gastar todos eses cartos. peor é seguilo facendo.

un monstro baldeiro e brillante era o mausoleo que manuel fraga imaxinou para si.

un monstro baldeiro en ruínas é o mausoleo que eu imaxino para manuel fraga.

chúzame

remoeuno así o ollo da vaca ás 11:15 na sección sen clasificar