o ollo da vaca

onte foi un día peronista.

chámanse así en arxentina os días de sol, os días estupendos.

pero onte, ademais, foi 17 de outubro.

situémonos.

1945. o daquela tenente coronel juan domingo perón era secretario de estado de traballo do goberno militar presidido polo xeneral edelmiro farrell.

no medio dun turbulento proceso (a cronoloxía e causalidade dos feitos difire moito segundo as fontes que se consulten) perón é detido o 12 de outubro nunha illa do río de la plata polo goberno do que facía parte.

eva perón, que estaba con el no momento da detención, consigue trasladarse de regreso a buenos aires e comeza a organizar, coa axuda dos líderes sindicais, un movemento popular que remataría cunha gran mobilización o 17 de outubro reclamando a liberdade do líder.

nace así un movemento social e político complexo que non vou tentar explicar, vállanme os deuses.

comecei a escribir este post, a conto da festa necrofílica de onte, con esa intención. pero vou declararme incompetente para tal empresa.

queda unha frase que escoitei onte na radio e que resulta bastante gráfica: o peronismo xa só é un soño.

chuzame

remoeuno así o ollo da vaca ás 11:54 na sección sen clasificar
» 7 remoementos adicionais

recentemente desatouse unha polémica a propósito das acepcións que ofrece o dicionario da real academia española da palabra "gallego".

creo (e xa o dixen nalgún comentario por aí) que a polémica está mal servida.

o dicionario non decide o significado dunha palabra. o dicionario "recolle" usos. quer dicir: se en costa rica "gallego" significa "tonto" non é culpa da real academia española. e moi malo sería que o dicionario non reflectise un uso por que a alguén lle poida resultar ofensivo. (lembrade as recentes polémicas por retirar referencias a mahoma de manifestacións artísticas.)

o que realmente resulta molesto non é a definición do dicionario senón que realmente a palabra se utilice nalgúns lugares ou contextos con ese significado.

reivindicacións máis sensatas poderían ser:

- que a definición de gallego como "lengua de los gallegos" e catalán como "lengua romance vernácula que se habla en cataluña y en otros dominios de la antigua corona de aragón" se considera agravio comparativo.

- que as acepcións pexorativas poderían figurar no dicionario despois de todas as outras. nomeadamente despois da que se refire á lingua.

pero disto non hai titulares. coma sempre, as esixencias sensatas, acompañadas doutras que non o son, quedan agochadas e perden forza, ergo, efectividade.

chuzame

remoeuno así o ollo da vaca ás 1:37 na sección sen clasificar
» 5 remoementos adicionais

o asunto do ácido bórico enfronta a socialistas e conservadores e o tal enfrontamento contáxiase aos seus respectivos boletíns de (des)información e mais aos bandos que teñen montados nas diversas institucións e órganos do estado.

están todos preocupadísimos por saber quen enganou a quen porque o resultado beneficiaría os intereses políticos duns ou dos outros.

ou non. digámolo doutro xeito: están todos preocupadísimos por convencernos de que uns enganaron aos outros ("uns" e "outros" invírtense dependendo da cor política do ora-dor).

poderiamos enunciar:

a realidade non importa
a realidade non existe
a realidade son moitas realidades
a realidade constrúese
jean baudrillard: a guerra do golfo nunca existíu
manuel fraga: "as praias están máis limpas que antes do prestige".

chuzame

remoeuno así o ollo da vaca ás 12:54 na sección sen clasificar
» 6 remoementos adicionais

faime pensar nenodanorita outra vez no famoso tema da cidade da cultura. non llo teremos en conta.

un dos maiores éxitos dos últimos gobernos da dereita autoritaria foi a súa capacidade para instituír verdades irrefutábeis. todo un entramado mediático (e mediocre) serve de eco a esas verdades que os novos gobernantes asumen con naturalidade como propias.

para mostra, dous botóns (e descúlpeseme que pareza que os comparo):

1) batasuna é unha organización terrorista coa que non se pode dialogar porque se vulnerarían os dereitos das vítimas do terrorismo. (mesmo o boletín oficial do estado faise eco ás veces desta postura autoritaria e trasnoitada.)

2) as obras da cidade da cultura deben rematarse porque sería unha pataleta infantil que se anulase unha obra por ser idea de adversarios políticos.

o goberno socialista de madrid asume con naturalidade a antidemocrática lei de partidos.

o bipartito galego faise cargo do monstro, faise cargo da inevitabilidade da obra comprometida.

o autoritarismo da dereita creou un monstro baldeiro, fiel reflexo do que sempre foi a súa política cultural: moita bomba de palenque para anunciar concertos de ana kiro e luares de maría del monte.

o goberno actual tenta encher de contidos o monstro, fala de avaliar a viabilidade económica do proxecto, de ligar o monstro a un proxecto cultural de país.

a realidade é que durante moitas lexislaturas o monstro ocuparáse de engulir a parte do león do orzamento de cultura de galiza.

e unha vez rematado, o seu mantenemento ocuparase de engulir a parte do león do orzamento de cultura de galiza.

como se o sistema cultural galego non tivese sitios mellores nos que investir millóns e millóns de euros.

como se o país non tivese necesidades reais nas que investir millóns e millóns de euros.

a imaxe que debuxa nenodanorita do paisano na tele con toda a dentadura podre é rotunda e incuestionábel.

orixinario dun país no que cada novo goberno abandonaba sistematicamente as obras iniciadas polo inimigo anterior, defendín ao principio a idea de que non se debía abandonar o proxecto da cidade da cultura.

antes de empezar a escribir este post xa levaba un tempo reconsiderando esa postura.

agora que remato de escribilo creo que xa non teño dúbida.

cómpre abandonar a cidade da cultura. malo foi gastar todos eses cartos. peor é seguilo facendo.

un monstro baldeiro e brillante era o mausoleo que manuel fraga imaxinou para si.

un monstro baldeiro en ruínas é o mausoleo que eu imaxino para manuel fraga.

chuzame

remoeuno así o ollo da vaca ás 11:15 na sección sen clasificar
» non hai remoementos adicionais